Stilstaan. Of is het stilstand?
Nooit gedacht dat dát voor mij het thema zou worden van dit jaar. Enerzijds ingegeven door de behoefte om ruimte te maken voor andere ‘dingen’ dan werk. ‘Dingen’ die eigenlijk veel belangrijker zijn als je The Top Five Secrets of Dying van palliatief verpleegkundige Bronnie Ware leest. Anderzijds ingegeven door omstandigheden die veranderden.
Begin 2025 stapte ik in een interimbaan als schoolleider op een VMBO-College in het speciaal onderwijs. Een klus voor drie maanden op een school waar ik al twee jaar vanuit een veranderkundige rol werkte aan een inclusieve onderwijsopgave. Er was op deze positie veelvuldig gewisseld in die twee jaar, ‘de vaste’ zou pas komen na de voorjaarsvakantie. Vanuit een diepgevoelde verantwoordelijkheid en een groot hart voor deze school zei ik ‘ja’.
Mijn andere klussen liepen gewoon door. Én ik was gestart met mijn post academische leergang Executive Teamcoaching aan de VU. Want mijn honger naar nieuwe kennis en inspiratie én de wil om de zaag scherp te willen houden, loopt ook altijd met me mee.
Mijn neiging om hard te werken, te dragen, te zorgen, verantwoordelijkheid te nemen voor dat wat mij lief is, persoonlijk én in werk, in combinatie met de enorme drive tot resultaat en succes. Het brengt me veel, maar is soms ook doodvermoeiend.
Mijn neiging om het alleen te doen, te vechten, trots en sterk te zijn, onafhankelijk te zijn. Het brengt me veel, maar belemmert me ook om kwetsbaar te zijn, te leunen, om hulp te vragen als dat nodig is.
Er veranderde veel. Vermoeidheid in mijn lijf. Veranderingen in mijn lijf. Generaties die kantelen. Daarmee samenhangend verlies van mooie en dierbare zekerheden. Melancholie. Loslaten van dat wat me lief is.
En zo kwam het besluit deze zomer om na vele jaren bikkelen ruimte te maken en minder te werken. Te genieten van buiten zijn, de natuur, de zon, de kleine dingen. En bovenal te genieten van elkaar. Mijn gezin, mijn familie, mijn vriendinnen en mijn vrienden.
Mijn jaar ging dus niet over harder werken, méér doen, maar over een trendbreuk. Balans, mezelf opnieuw uitvinden, andere keuzes maken, anders aanwezig zijn.
Een jaar vol nieuwe ervaringen, inzichten en persoonlijke ontwikkeling. Een jaar van het onderzoeken van de ‘ikken in mijn bus’ realiseerde ik me toen ik met Voice Dialogue aan de slag ging in de workshop van Judith Budde. En dat proces zal gewoon doorgaan in 2026:-)
Gisteren had ik mijn laatste coachsessie van dit jaar. We raakten in gesprek over de boodschap van Eckart Tolle: we moeten ons denken uitschakelen om te aarden in het ‘nu’. Een mooi gesprek over ego en het verhaal dat je over jezelf vertelt, het zelfbeeld waaraan je vasthoudt, en alles waar je dat zelfbeeld mee stut.
Ik denk dat dat geen toeval is.
En dan…. is het bijna 2026. Een nieuw jaar vol energie, nieuwe kansen en mogelijkheden. Een jaar waarin ik iedereen gun keuzes te maken in lijn met dat wat écht belangrijk voor je is.
Fijne feestdagen en een mooie start van 2026!