Iedere week ben ik bij mijn schoonvader. Hij woont sinds mei op Landgoed Klein Engelenburg.
Het maakt me blij én verdrietig. Want wat is het mooi om te zien hoe liefdevol hij hier wordt verzorgd, het ontbreekt hem aan niets. Maar het maakt me ook verdrietig. Hij wordt steeds afhankelijker. Wat is het nut om op deze manier eenzaam en alleen oud te worden?
Het gesprek is inmiddels lastig. Hij wil nog zoveel vertellen, maar kan zich steeds moeilijker uiten. Gepromoveerd chemicus, captain of industrie, het valt allemaal weg. De vakjes in zijn hoofd rijkelijk gevuld, maar hoe vind je het juiste vakje? Met tranen in zijn ogen vertelt hij dat hij niet meer weet wat hij heeft gedaan. Iedere zin kost moeite. Tellend op zijn handen op zoek naar de juiste dag van de week.
Wat nog steeds heel goed gaat is dat hij enorm geniet van onze bezoekjes. En wij van hem! Juist daarom is het zo belangrijk om tijd voor hem vrij te maken, ook al past het soms niet in onze drukke agenda’s en voelt het als spijbelen.
Wat ook nog steeds heel goed gaat is lekker eten. Chocola, nog meer chocola, kaas, roomboter en slagroom, hmmmm!
En dus hebben we iedere week een vast ritme: we gaan wandelen of een stukje rijden, maar gaan in ieder geval ergens lunchen. We kennen inmiddels alle lekkere eettentjes in de buurt:-)
Vandaag schijnt het zonnetje. Dus lopen we samen naast Henk in zijn scootmobiel. Ik zeg ‘je zet je scootmobiel op stand slak, anders kunnen we je niet bijhouden’. Meer gebiedende wijs dan ik zou willen, maar je kunt maar duidelijk zijn. Toen onze meisjes vorige week bij hem waren reed hij er zo hard vandoor – stand haas – dat ze moesten rennen om hem bij te kunnen houden.
Hij zegt ‘goed, ik pas me aan aan jouw tempo’. En vervolgen we tergend langzaam onze weg.
We hebben een mooie route uitgedacht, daar was hij ook altijd van. Maar de kleine paadjes zijn soms erg hobbelig. Luid vloekend en tierend rijdt hij naast ons ‘Dit vind ik niet leuk!’
We komen aan bij het restaurant. De invalidenlift ziet er uit alsof hij niet in werking is. Dus we besluiten de trap te nemen. Hij hijst zichzelf met wat hulp omhoog langs de leuning. Het is een serieus sportmomentje, maar we zijn er!
Het eten maakt alles goed. Met een groot servet op schoot en wat hulp bij het snijden genieten we van alle heerlijkheden. De lekkernijen worden naar binnen geschoven alsof het niets is. De roomboter wordt zelfs met mes gegeten. Ach, wat maakt het uit! En een te hoog cholesterol is ook niet meer relevant:-)
De cyclus van het leven!
Onderweg naar huis luisteren we een interview met hockeyer Duco Telgenkamp, hij vertelt over zijn sabbatical na het winnen van Olympisch Goud. De noodzaak die hij voelde om minder obsessief met hockey bezig te zijn en een aangenamer en meer compleet mens te worden.
Toeval bestaat niet!
Het onderschrijft mijn gevoel dat het zo belangrijk is balans te houden én ruimte te maken voor wat echt belangrijk is in het leven: aandacht en veel liefde voor elkaar.
Duco is meer dan alleen hockey. Ik ben meer dan mijn werk, daarom maak ik tijd voor Henk. En Henk? Die weet allang niet meer wat werk is.
Mijn plan voor volgende week is dus alweer gemaakt:-)