Misschien herken je het wel.
Een licht gesprek dat begint in de coffeecorner over niemendalletjes, vakantie, kids en wat al dies meer. Leuk, luchtig en gezellig.
Het gesprek wordt onbedoeld zwaarder. Nu ik je toch spreek, heb je even?
Een kamertje wordt opgezocht om rustig te kunnen spreken. Waar vertrouwelijkheden worden gewisseld. Waar de helpende hand wordt gereikt. Waar ik veel te laat thuis kom, omdat ik een luisterend oor wil bieden.
Een gesprek dat zachtheid verdient, begrip en vooral elkaar beschermen.
Een week later wordt op het gesprek teruggekomen. Heb je nog even? Ja natuurlijk!
In het gesprek wordt bedekt achter een vriendelijke glimlach – ik sta heel eerlijk in werk, je zult het altijd rechtstreeks van mij horen, want ik wil niet over mensen praten – een hard oordeel geveld over mij.
Ik ben in het eerdere gesprek als onplezierig ervaren, ‘ik had er zo’n naar gevoel bij, kon er gewoon niet van slapen’. Ik doe denken aan een eerdere leidinggevende, die onveilig gedrag vertoonde, er blijkt vorige week al geschakeld te zijn met een leidinggevende om mijn gedrag te bespreken.
Bam! ‘Ik wilde dat toch graag zelf tegen je zeggen’.
Ik luister als versteend. Ik ben eigenlijk totaal flabbergasted. Hoe kan dit? Ben ik nou gek? Maar helaas, er is geen ruimte voor gesprek, het is een mededeling en het moet even kort in een halfuurtje.
Ik realiseer me dat alles wat ik nu ga zeggen vanuit emotie is ingegeven en niet zal helpen. Beter om de boodschap in te nemen en het even te laten.
Tja. Daar zit je dan als professional die geacht wordt een bijdrage te leveren aan een professionele, constructieve en veilige werkcultuur.
Bovenal vind ik het heel erg naar dat ons gesprek zo is ervaren. Laat ik dat voorop stellen. Maar hier zijn flarden uit het gesprek totaal uit context gehaald en is dat een geheel eigen leven gaan leiden. Het doet voor mij totaal geen recht aan hoe het was.
Voor mij begint het denkproces nu pas. Waar mijn gevoel met moeite achteraan loopt. Wat is er misgegaan? Mijn hoofd maakt overuren. Ik droom erover. En ik kan het eigenlijk niet geloven. Maar probeer zoals altijd mild te oordelen. Heb wel gekkere dingen meegemaakt. Vertrouw op mijn eigen morele kompas. Het zal zijn oorzaak hebben. Het is een signaal van een dieperliggend patroon. Ik word ervoor ingehuurd. Enzovoorts.
Zij is er nog steeds op teruggekomen. Dat had ik wel gehoopt. Het vertelt me dat het ingewikkeld is.
De tijd helpt gelukkig.
Ik ken mezelf inmiddels goed. Het moet zijn weg hebben. Verwerken, een plek geven, mezelf wapenen en resetten om weer door te kunnen.
Het hoort erbij om te schuren. Een veranderkundige rol heeft altijd elementen in zich waardoor je even van slag kunt zijn. Een wereld waarin defensief, reactief gedrag aan de orde is van de dag. Omdat het raakt aan iets anders. Waar je doorheen moet met elkaar om het beter te maken. En dat vraagt volharding, doorzettingsvermogen en vooral ook een hele dikke huid.
Ik ben er dus weer. Vol goede moed. Want ik ben de boodschapper, maar het gaat om iets anders. Het was er al.
En dát wil ik graag aangaan.