Ik ben met 8 vriendinnen uit mijn studententijd in Portugal. Ons jaarlijkse uitje! Supergezellig, knus en fijn❤️
We starten met twee fantastische zomerse dagen! Op onze bedjes aan het zwembad genieten we van de eerste zon op onze huid (goed smeren!), kletsen we bij en maken we lekkere hapjes en drankjes. We draaien opzwepende muziekjes van vroeger en nu, onze eigen DJ Kaatje traditiegetrouw in da house. Een dansje, handstandje of act op het balkon – we wanen ons echte filmsterren – het mag allemaal. Altijd goed zo’n huis op een afgelegen plek waar niemand echt last van je heeft:-)
We maken tripjes, bezoeken leuke plaatsjes, gaan naar Lissabon, onze huurauto’s cirkelen over de provinciale weggetjes. We zien niet te tellen veel leuke winkeltjes. We hebben Team Kleding & Sieraden, Team Keramiek en Team We willen wat zien. Als de teams te lang op elkaar moeten wachten ontstaat er wat wrijving – de keramiek komt mij bijvoorbeeld, hoe mooi ook, inmiddels mijn neus uit:-) – maar over het geheel genomen verloopt de afstemming harmonieus.
Op zaterdag zitten we heerlijk te eten. Schelpjes, mijn grote favoriet! Ineens voelt het alsof er iets knapt achter mijn linkeroog. Mijn oog wordt heel warm. Als ik op de wc check zie ik dat mijn oog snel vuurrood is geworden. Hmmm, niet fijn!
Ik voel wel dat dit geen normaal ontstoken oog is. Als ik er erge hoofdpijn bij krijg, mijn oog zo erg traant dat het lijkt of ik huil, een loopneus én een ferme pijn als ik in het licht kijk, word ik toch wel ongerust. Ik twijfel. Heb ik medische hulp nodig? Gaat dit vanzelf weer over? Wat moet ik doen?
Ik weet dat we morgen alweer naar huis gaan. Ik denk dat de zorg thuis beter is dan hier. Dat het makkelijker is om naar mijn eigen huisarts te gaan. Maar ja, het zijn wel mijn ogen, niet mee marchanderen!
Mijn gedachten maken overuren. Uiteindelijk besluit ik dat het het beste is om maar gewoon te gaan slapen. Rust doet altijd goed….
De volgende dag is het niet veel beter. Ik ben zooo blij dat we naar huis gaan. Op het vliegveld haal ik kalmerende druppels bij de Pharmacia. Ik vlieg met zonnebril zonder lenzen of bril naar huis en zie geen zak. Mijn oog is inmiddels helemaal troebel en wazig. Het is lastig om de controle los te laten. Waar moeten we zijn? Welke gate? Zeg het maar, ik zie het toch niet.
Ik laat me leiden door twee van mijn allerliefste vriendinnen die niet van mijn zijde wijken. Samen vinden we prima de weg.
Eenmaal thuis wordt het alleen maar erger. Ik ben inmiddels toch écht wel ongerust en het thuisfront reageert geschrokken op mijn Dracula-oog. Maandagochtend bel ik direct de huisarts – inmiddels twee dagen later – en word ik met spoed verwezen naar de oogarts.
Daar volgen vermanende woorden. Dat ik direct naar een dokter had moeten gaan. Dat het niet uitmaakt waar je dan bent. Over wat er had kunnen gebeuren. Over een ernstige bacteriële infectie ‘die we als oogarts liever niet zien’. Over hoornvliestransplantaties en blind worden. Pffff! Mijn ogen! Heb ik het onderschat?
Ik moet vol aan de antibiotica en moet het vooral rustig aan doen. Ik maak mijn agenda voor de komende week leeg. Balen! Iedere twee uur druppelen, de wekker gaat voor mijn gevoel continu, je kunt er goed druk mee zijn:-)
Het duurt dagen voordat ik iets van verbetering ervaar. Lang leve de farmacie! En ook komt het besef hoe belangrijk je ogen zijn. In het functioneren van alledag, in het gewone leven, maar zeker ook in mijn werk. Dat weten we allemaal en toch….
Het is lastig en gaat niet zo snel als ik wil. Nu bijna twee weken later weet ik dat het kleine infiltraatje in mijn linkeroog niet zomaar weggaat. Misschien zelfs blijvende schade. Maar ik red me met één lens, laat een zonnebril op sterkte aanmeten én pak alles zo goed en zo kwaad als het gaat weer op.
Ik verbaas mezelf en boek zowaar nog mooie resultaten ook:-) En besef vooral, het had veel erger kunnen zijn!
Over die mooie nieuwe resultaten ga ik je de komende maand alles vertellen.
Door het oog van de naald met perspectief!