Eerder deze maand was ik met mijn vriendinnen op Oerol. Een heerlijk weekend waarin we 30 jaar vriendschap én het leven vieren. Er is in al die jaren genoeg gebeurd in onze levens, in voor- en tegenspoed. En ook nu is er genoeg aan de hand. Hoe mooi dat we elkaar na al die jaren nog steeds steunen door dik en dun en elkaar nooit uit het oog zijn verloren!
Het is een gezellig weekend. Ieder jaar hetzelfde ritme.
Op zaterdagavond fietsen we naar huis en besluiten we tóch nog even bij de Boerderij af te sluiten voor een goede hamburger – met veel zalf – beter tegen de kater denken we:-) Het is er erg druk. Volop dansende, uitgelaten mensen. Ze zijn van alle leeftijden, van alle kleur, creatief, samen vieren zij een mooi vinylfeestje.
We zijn inmiddels wel een beetje moe na een hele dag buiten zijn, zeelucht, wandelen, fietsen, een geweldig optreden van Mooi Weer op Straat bij Onder de Pannen – wow, zo cool! – een spetterend concert van Roberto Jacketti & de Scooters in de Stoep – jeugdsentiment! -, Komen Lopen in de Wyp – wat een ontzettende muzikale mannen zijn dat! – en vergeet onze koude stormy nacht in het stapelbed op de camping niet:-)
Met pijnlijke voeten – want ja, die cowboylaarzen zijn toch wel erg leuk, tegen beter weten in -, vermoeide ogen – mijn lenzen (!), ze zullen nooit meer comfortabel dragen, strijken we er neer.
Er is een plekje vrij op een bankje tegen de gevel vlak naast de BBQ. San gaat alvast zitten. Naast haar is er nog een piepklein plekje vrij, het kan net, maar ik me er nog wel tussen nestelen. De man die naast haar zit maakt een ingetogen indruk, verzonken in zichzelf. Hij doet zijn ogen open, schuift opzij en zegt: als iemand ruimte voor je maakt, voel je je extra welkom! Om daarna in alle rust en stilte weer in zichzelf te keren.
Ik ben verrast. Wat een lief gebaar!
Deze woorden uit de mond van deze man op dit tijdstip, uit onverwachte hoek, op een onverwacht moment, het maakt indruk op mij. Ik denk aan de momenten dat ik recent met de trein reisde in een drukke spits. Waar ik bijna tussen de deur kwam, omdat we geen geduld hebben om te wachten op de passagiers die de trein verlaten. Hoe ik laatst op de markt dacht ‘ik was toch echt aan de beurt, misschien moet ik wat assertiever zijn’. Een vervelende ervaring met iemand die iets heel anders deed dan we hadden afgesproken, waarom eigenlijk? Woorden die mij in de schoenen werden geschoven, waar openlijk aan werd getwijfeld. Hoe dan, jullie kennen me toch?
Deze onbekende man heeft geen idee dat ik er de hele week aan heb gedacht. En het aan meerdere mensen heb verteld. Het past bij de sfeer op Oerol. Maar in de gewone wereld is het helemaal niet (meer) zo vanzelfsprekend dat we lief zijn voor elkaar en ruimte maken voor de ander.
Het maakt me extra bewust van het kleine gebaar. De aandacht voor de kleine dingen. Een klein gebaar dat een groot geluksgevoel kan geven.
Dankbaar voor dit lieve moment, neem ik deze wijze les graag mee om de wereld een klein beetje mooier te maken…!