Mijn voornemen is om in de maand augustus weer lekker aan de slag te gaan. Maar het loopt anders. Het blijkt nog echt komkommertijd. Het is rustig in ons dorp, veel winkels zijn dicht en de straten verlaten.
Maar ook in mijn werk is het rustiger dan verwacht. Opdrachten worden uitgesteld. Of vragen in de zomermaanden nog minder inzet. Én ik merk voor het eerst impact van de controle op de Wet DBA; op een aantal gave opdrachten die langskomen – met name binnen de overheid – kan ik als ZZP-er niet (meer) reageren. Wél als ik me aansluit bij een groter bureau.
Hmmm, maar eens kijken hoe zich dit verder ontwikkelt! Werken in vrijheid is voor mij echt een bewuste keuze. En de maand augustus als vakantiemaand vast niet representatief:-)
Ik werk dus een beetje en heb tijd en ruimte voor andere dingen. En eigenlijk is dat maar goed ook, want we moeten het huis van mijn schoonvader Henk verkoopklaar maken. Wát een klus is dat!
De makelaar geeft ons een aantal zeer welkome ‘kleine’ tips, maar we hebben het onderschat. En als de rest van de familie schittert door afwezigheid is het toch maar wat fijn om dit samen te kunnen doen.
Een grote container staat op de oprit. We gooien alles waar we vanaf willen vanaf het balkon zó in dat ding. Hupsakee! Ik krijg er lol in! Een prima work-out kan ik je vertellen:-)
Oude gammele kastjes. Krakkemikkige stoeltjes. Een Artifor stoel die we achteraf beter hadden kunnen houden, maar de volgende dag al weg is:) Een kapstok. Een oude CD-speler. Rekjes. Krukjes. Hoeveel meuk kun je verzamelen?
Maar het is ook leuk om te doen. Ieder laatje dat ik opentrek, levert nieuwe verrassingen op. Kijk, wat een leuke oude foto! Ooh, wat een lieve kaart. Aaah, de agenda’s van mijn schoonmoeder…! Zij maakte iedere dag aantekeningen. Zodat ik exact kan terugvinden wat voor weer het was op onze trouwdag en de geboortedagen van onze dochters. Kleine notities als ‘Henk en Lien op bezoek’. Met een niet nader te verklaren emoticon:-)
En zo trekt een heel leven aan ons voorbij. Want wát een herinneringen liggen er in dit huis.
‘Bert, waar zit je? Oh sorry, ik zit even te mijmeren…’
Het komt mijn productiviteit niet ten goede, maar het voelt heel fijn om te doen.
Families, systemen, de impact van het kerngezin waarin je opgroeit. Ik kom het in mijn werk vanuit de verschillende invalshoeken steeds weer tegen. Het vormt jou, hoe je in groepen functioneert en heeft betekenis in het hier en nu.
Als stille getuige mag ik even deelgenoot zijn van het leven van mijn schoonfamilie. Waar ik al 35 jaar deel van uitmaak. Dus het is ook míjn geschiedenis.
Ik neem de tijd om erbij stil te staan. Want iedere ruimte heeft zo zijn eigen verhaal.
De werkkamer waar Henk vaak zat te werken. Waar hij me hielp met de voorbereiding van mijn colloquium in 1995 toen ik 6 weken bij hen inwoonde, omdat mijn hus voor werk in het buitenland zat. Met als resultaat een uitnodiging met een tekst van Olie B. Bommel ‘Ik wist niet dat ik het in mij had’, waar mijn moeder oprecht verontwaardigd over was:-)
De ouderslaapkamer waar we gierend van de lach handstandjes tegen de muur deden, het bijna in onze broek deden, en langs de muur naar de grond in elkaar zakten.
De tuin met zwembad waarin we zo hebben genoten. Jonas in de Walvis, kinderfeestjes en kleine avond wandelingetjes om de tuin te bewonderen. Helaas heb ik veel te weinig opgeslagen van de uitleg over de prachtige bloemen en planten, waardoor mijn eigen groene vingers nog steeds niet zijn ontwikkeld:-)
De woonkamer met open haard, waar ik altijd voor lag op het kleed om op te warmen.
De eetkamer tafel waar we op zondag jarenlang Chinees aten met de kinderen, waar we uren zaten aan de mega Jan Van Haasteren puzzels van 1000 stukjes: ‘stukje legt!’. Ik werd daar zo rustig van! Aan deze tafel leerde ik klaverjassen. En vanaf deze tafel met dit fantastische uitzicht belde ik een advocaat om me bij te staan in een arbeidsconflict. Het was niet toevallig dat ik deze plek uitkoos.
De keuken waar we zoveel lekkere hapjes maakten – wel light, oppassen voor een te hoog cholesterol- en met de pruikendokter onder het genot van een wijntje ondanks verdrietige omstandigheden ontzettend veel lol hadden en een veel te ‘warme pet’ uitzochten die eigenlijk amper is gedragen.
De naaikamer waar wij sliepen toen Marga overleed. Waar de voordeurbel met jazzmuziek om 3 uur ‘s nachts ging toen de Thuiszorg voor de deur stond.
Een huis waar je altijd onvoorwaardelijk welkom was en alles mocht en kon. Konden de muren maar praten….
Ik ben blij dat ik de tijd heb. Want het heeft ook een functie om hier zo samen afscheid te nemen.
Dus we ruimen met liefde op en maken schoon, om de weg vrij te maken voor nieuwe bewoners die hier ook weer mooie nieuwe herinneren kunnen maken.